De overheid als pooier
De signaleringstaak van de maatschappelijk werker:

Een voorbeeld van de signaleringstaak van een maatschappelijk werker: hier een collega die regelmatig situaties tegenkomt waarin ons systeem het niet toelaat dat vrouwen uit de prostitutie stappen: ‘de overheid als pooier’:

'Het doet me pijn te weten dat we, als Nederlanders en als hulpverleners, onze ogen vaak gesloten houden voor het ware leed van de ander. Het zijn namelijk ook onze mannen die deze vrouwen bezoeken en het is onze wetgeving die er voor gezorgd heeft dat dit zo ver is gekomen. Het is vaak een gevecht tegen het systeem, maar ik geef niet op, want elke vrouw verdient het om bevrijd te worden uit deze wereld van seksslavernij en het leven te leven waarvoor ze werkelijk bedoeld is.' 

'Ze was 17 toen ze vanuit haar thuisland Roemenië, in de handen van pooiers/mensenhandelaars terecht kwam. Ze werd doorverkocht naar Spanje en heeft jaren lang gedwongen gewerkt in de prostitutie. Acht jaar van misbruik, verkrachting, uitbuiting en mishandeling ontnamen haar haar eigen wil. Op haar 25e vluchtte ze naar Nederland en kreeg hier een verblijfsvergunning. Als Roemeense mag ze niet in loondienst, ze mag alleen werken als ZZP’er. Ze besloot om de meest bereikbare optie te kiezen; als ZZP’er in de prostitutie. Hoe het leven er buiten de prostitutie uitziet, wist ze inmiddels niet meer.
Ze deed haar best om het zo goed mogelijk in Nederland te regelen, maar ze werd belazerd door Nederlandse burgers die maar al te graag misbruik maakte van haar onwetendheid. Haar financiële situatie werd dramatisch. De schulden liepen op. Schulden bij de belasting, bij de zorgverzekering, bij het CVZ, bij de raameigenaar en bij de boekhouder.
Ze is kapot, beschaamd, vernederd, uitgeput en wil stoppen met het werken in de prostitutie. Waar kan ze heen?
-  Ze mag als Roemeense niet in loondienst.
-  Ze mag als Roemeense  geen beroep doen op sociale voorzieningen zoals een uitkering.
-  Ze kan zonder vast inkomen of uitkering niet in schuldhulpverlening.
-  Ze betaald een veel te hoge huur terwijl ze zich van de verhuurder niet mag inschrijven op het adres (onderverhuur).

Kortom, iedereen eist geld, maar ze kan het nergens vandaan halen. Als haar maatschappelijk werker bel ik dagelijks met schuldeisers om betalingsregelingen te treffen of vrijstelling van betaling aan te vragen, maar iedereen verschuilt zich achter regels en wetten. Ik praat met een systeem waar geen ruimte is voor menselijkheid. Geen instantie wil haar tegemoet komen, iedereen eist geld. Ook al moet ze daarvoor terug in de prostitutie.
Ook dan verdient ze nog niet genoeg. Per klant krijgt ze gemiddeld € 40,00. Een schuld van € 5000,00 betekent dat ze gemiddeld 125 klanten moet krijgen. Dit zijn 125 mannen waarmee ze dan, tegen haar wil in, seksueel contact heeft. Daarmee heeft ze de kamerhuur van €100,00 per dagdeel en overige vasten lasten nog niet eens betaald.
Ondanks dit feit eist de overheid het verschuldigde bedrag van haar en dwingen ze deze vrouw te blijven werken in de prostitutie: de overheid als pooier.'
Gastblogger Sarah van Bright Fame.

Bron:  http://exxpose.wordpress.com/tag/maatschappelijk-werk/
 
Signaleringsplicht
Citaat uit ‘Moresprudentie. Ethiek en beroepscode in het sociaal werk’:
‘Sociaal werkers beschikken door de dagelijkse omgang met cliënten over een schat aan ‘veldinformatie’. Zij merken en voelen de directe gevolgen van bepaalde overheidsmaatregelen voor het dagelijks leven van mensen. Zij weten waar zij over spreken en beschikken over informatie waar politieke partijen en beleidsmakers jaloers op kunnen zijn. Helaas gebeurt hier vaak weinig mee. Dit is enerzijds een kwestie van onvoldoende bewustzijn van de signaleringsplicht en de worteling daarvan in de beroepswaarden. Dit geldt zowel professionals als managers. Anderzijds is het een kwestie van een methodisch manco. Wil de signaalfunctie echt gestalte krijgen, vraagt dit om een gesystematiseerde aanpak, waardoor de signalerende functie tot het normale takenpakket van de werkers gaat behoren.’ (Moresprudentie, hoofdstuk 10, pag. 251).

De signaleringstaak van de maatschappelijk werker:
Artikel 29 uit de Beroepscode voor de maatschappelijk werker (NVMW) 
De maatschappelijk werker signaleert ontwikkelingen en gebreken in de samenleving of bij instanties die zijn beroepswerkzaamheden raken. Hij neemt hierover een beargumenteerd standpunt in en spreekt zich hierover uit. 
Lees hier beroepscode
 
Nog een voorbeeld van signalering van de sociaalagogisch werker van  Brandon: klik hier

Meer over signalering: klik hier




Een ogenblik geduld a.u.b.